| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 14 października 1814, Gränowitz (koło Jawora, Dolny Śląsk) |
| Śmierć | 18 stycznia 1899, St. Petersburg |
| Narodowość | rosyjsko‑niemiecka |
| Zawód | historyk; etnolog |
| Funkcje i wyróżnienia | |
| Akademia Nauk | Adiunkt ds. historii Rosji (od 1844) |
| Ermitaż | Starszy kustosz |
| Komisja archeologiczna | Członek; redaktor ds. dokumentów obcojęzycznych |
| Doktorat honoris causa | Uniwersytet Kijowski, 1876 |
Ernst Eduard Kunik był rosyjsko‑niemieckim historykiem i etnologiem, znanym z badań nad najstarszą historią Rosji oraz z wczesnego stosowania metod językowych w badaniach historycznych.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 14 października 1814 roku w majątku ojca, Erwsta Friedricha Kunika, koło Jawora na Dolnym Śląsku. Ukończył gimnazjum w Legnicy, a następnie studiował prawo na uniwersytetach we Wrocławiu i w Berlinie.
W 1839 roku wyjechał do Moskwy, gdzie rozpoczął studia nad historią Rosji. Do przeprowadzki przyczyniła się znajomość z rosyjskim panslawistą Michaiłem Pogodinem. Od 1841 roku publikował m.in. w piśmie Pogodina "Moskwitanin".
Kariera naukowa i działalność
W 1844 roku Kunik otrzymał stanowisko adiunkta Akademii Nauk ds. historii Rosji. Do 1850 roku zyskał uznanie jako wybitny akademik. Później pracował jako starszy kustosz w Ermitażu oraz był członkiem Komisji archeologicznej i jej redaktorem ds. dokumentów obcojęzycznych.
Jego najważniejsze dzieło to Die Berufung der schwedischen Rodsen durch die Finnen und Slaven (Sankt Petersburg, 1844). W tej pracy opowiedział się za normańską teorią pochodzenia państwa rosyjskiego i zastosował historyczno‑genetyczną metodę językoznawczą, rozwijaną wcześniej przez Jacoba Grimma.
Kunik szeroko wykorzystywał dane językowe i porównawcze badania nazw geograficznych w licznych artykułach drukowanych przede wszystkim w Notatkach Akademii Nauk. Mimo różnorodnych zainteresowań — obejmujących także historię Polski, Ukrainy, Bizancjum, regionu Bałtyku oraz historię monet rosyjskich — nigdy nie pełnił funkcji nauczyciela akademickiego. Dorobek Kunika nie zyskał za jego życia takiego rozgłosu, jak główne jego dzieło; szeregiem kwestii ostatecznie zajął się później m.in. Vilhelm Thomsen.
Wybrane publikacje
Do wybranych prac Kunika należą: "Die Berufung der Swedischen Rodsen durch die Finnen und Slawen" (Sankt Petersburg, 1844); wprowadzenie do "Briefe von Christian Wolff aus den Jahren 1719–1753" (Sankt Petersburg, 1860) oraz artykuł "О времени, в котором жил израильтянин Ибрагим Ибн-Якуб" (1878).
