| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 13 grudnia 1952, Jawor |
| Zgon | 13 kwietnia 2024, Legnica |
| Zawód / rola | nauczyciel; działacz związkowy; samorządowiec |
| Wykształcenie | Instytut Historyczny, Uniwersytet Wrocławski (1977) |
| Małżeństwo | Elżbieta Witek (od 1980) |
| Dzieci | Marta (ur. 1983), Gabriela (ur. 1991) |
| Działalność i odznaczenia | |
| Związki zawodowe | NSZZ „Solidarność” (od 1980), organizacje regionalne |
| Odznaczenia | Srebrny Krzyż Zasługi (2005); Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2009); Krzyż Wolności i Solidarności (2018); Złota Odznaka Sekcji Krajowej POiW „Solidarność” (2002) |
Stanisław Witek był nauczycielem i działaczem związkowym, znanym z aktywności w NSZZ „Solidarność” oraz z pracy w samorządzie lokalnym na Dolnym Śląsku.
Życiorys i działalność w opozycji
Ukończył studia na Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego w 1977 roku. Początkowo pracował jako wychowawca w Państwowym Zakładzie Wychowawczym w Jaworze w latach 1977–1983, a od 1983 roku był zatrudniony jako nauczyciel w szkole podstawowej w Paszowicach. W październiku 1980 roku wstąpił do NSZZ „Solidarność”.
Był członkiem Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” Pracowników Oświaty i Wychowania w Jaworze, a od stycznia 1981 należał do Komisji Okręgowej związku. Podczas stanu wojennego zajmował się kolportażem wydawnictw podziemnych na terenie województwa legnickiego, uczestniczył w akcjach plakatowych i drukarskich, malowaniu napisów na murach oraz w zbiórkach pieniężnych. Współorganizował także „Msze za Ojczyznę”.
3 września 1982 roku został aresztowany za udział w manifestacji. Kolegium do spraw wykroczeń skazało go na trzy miesiące pozbawienia wolności. Karę odbywał kolejno w Areszcie Śledczym w Świdnicy od 3 września 1982 roku oraz w Zakładzie Karnym we Wrocławiu od 3 października 1982 roku; został zwolniony na początku grudnia 1982 roku.
Działalność związkowa i praca w samorządzie
Po zmianach ustrojowych w 1989 roku pozostał aktywny w strukturach związkowych. Był członkiem Komisji Okręgowej NSZZ „Solidarność” w Jaworze (1989), od 1991 działał w Radzie Sekcji Regionalnej Pracowników Oświaty i Wychowania „Solidarność” Regionu Zagłębia Miedziowego oraz w Komisji Międzyzakładowej „Solidarność” POiW w Jaworze i w Zarządzie Regionu Zagłębie Miedziowe NSZZ „Solidarność”.
Na początku lat 90. związany był z Ruchu Obywatelskim Akcja Demokratyczna. W latach 1994–1998 pełnił funkcję radnego Jawora z listy Jaworskiego Forum Samorządowego i był delegatem do Sejmiku Samorządowego województwa legnickiego. W wyborach samorządowych w 1998 roku bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z ramienia Ligi Jaworskiej. W wyborach lokalnych w 2010, 2014 i 2018 roku uzyskiwał mandat do Rady Powiatu Jaworskiego z listy Prawa i Sprawiedliwości. W latach 2018–2021 pełnił funkcję członka Zarządu powiatu; jego mandat został wygaszony w grudniu 2021 roku.
Stan zdrowia, kontrowersje medialne i ostatnie lata
W 2021 roku trafił na oddział intensywnej terapii Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy. W kwietniu 2023 roku media opisały sytuację związaną z długością jego pobytu na OIOM-ie. Dziennikarze wskazali, że przez ponad dwa lata przebywał na łóżku intensywnej terapii, podczas gdy jego stan zdrowia miał wskazywać na możliwość przeniesienia na oddział opieki paliatywnej.
Szpital wydał oświadczenie, w którym poinformował, że pacjenci leczeni są zgodnie ze standardami medycznymi oraz wskazaniami wynikającymi ze stanu zdrowia. Do sprawy odniosła się także jego żona, Elżbieta Witek, oświadczając, że nigdy nie zabiegała o specjalne traktowanie męża ani o przeniesienie go poza placówkę. W lipcu 2023 roku został przeniesiony na oddział opieki paliatywnej w Legnicy. Zmarł 13 kwietnia 2024 roku. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Jaworze.
Odznaczenia
W uznaniu zasług otrzymał kilka odznaczeń: Złota Odznaka Sekcji Krajowej Pracowników Oświaty i Wychowania „Solidarność” (2002), Srebrny Krzyż Zasługi (2005), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2009) oraz Krzyż Wolności i Solidarności (2018).
