| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Elżbieta Barbara Witek (z domu Zbanuch) |
| Data urodzenia | 17 grudnia 1957 |
| Miejsce urodzenia | Jawor |
| Zawód | Polityczka, nauczycielka, historyczka |
| Funkcje i stanowiska | |
| Posłanka | od 2005 (V–X kadencja) |
| Marszałek Sejmu | 2019–2023 (VIII i IX kadencja) |
| Minister spraw wewnętrznych i administracji | 2019 |
| Minister bez teki / szef gabinetu politycznego premiera | 2015–2017 |
| Rzecznik rządu | 2015–2016 |
| Partia | Prawo i Sprawiedliwość |
Elżbieta Witek zaczynała zawodowo jako nauczycielka historii. Z czasem przeszła do polityki krajowej, gdzie pełniła szeregi funkcji parlamentarnych i rządowych.
Życiorys i wykształcenie
W 1980 ukończyła studia magisterskie na kierunku historia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1996 ukończyła studia podyplomowe z zakresu wiedzy o Unii Europejskiej w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1980 do 2006 pracowała w Jaworze jako nauczycielka; od 1991 pełniła funkcję dyrektora w Szkole Podstawowej nr 2, a później kierowała Zespołem Szkół Ogólnokształcących w Jaworze.
W okresie działalności lokalnej była też ławnikiem w sądzie pracy oraz przez cztery lata wiceprezesem jaworskiego klubu sportowego "Olimpia". Na początku lat 80. przystąpiła do NSZZ "Solidarność"; w 1982 za działalność opozycyjną była tymczasowo aresztowana na trzy miesiące.
Działalność polityczna i stanowiska rządowe
W latach 90. należała do Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna. W wyborach samorządowych 1998 ubiegała się o mandat radnej Jawora z listy Ligi Jaworskiej, bez powodzenia. W latach 2002–2005 zasiadała w jaworskiej radzie miejskiej; w 2002 kandydowała także na urząd burmistrza.
Z listy Prawa i Sprawiedliwości startowała w wyborach parlamentarnych 2001, nie uzyskała mandatu. W 2005 po raz pierwszy weszła do Sejmu. W kolejnych wyborach utrzymywała mandat poselski w 2007, 2011, 2015, 2019 i 2023. W 2011 weszła w skład komitetu politycznego PiS, a w 2015 objęła funkcję rzecznika prasowego partii.
16 listopada 2015 została powołana na ministra bez teki w rządzie Beaty Szydło; pełniła równocześnie rolę szefa gabinetu politycznego premiera oraz rzecznika prasowego Rady Ministrów do 8 stycznia 2016. W grudniu 2017 ponownie znalazła się w składzie Rady Ministrów, a 18 grudnia 2017 została z niej odwołana. 4 czerwca 2019 objęła urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji. W tym samym miesiącu prezydent powołał ją także do Rady Dialogu Społecznego.
Marszałek Sejmu (2019–2023)
9 sierpnia 2019 została wybrana na stanowisko marszałka Sejmu, otrzymując 245 głosów. W wyborach parlamentarnych w październiku 2019 uzyskała reelekcję, a 12 listopada 2019 została ponownie wybrana na marszałka Sejmu z poparciem 314 posłów.
11 sierpnia 2021 jako marszałek Sejmu zarządziła reasumpcję głosowania nad wnioskiem o odroczenie posiedzenia dotyczącego projektu nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji. Decyzja ta wywołała szerokie komentarze w mediach; część środowiska dziennikarskiego oceniła ją negatywnie, a niektórzy prawnicy uznali, że brakowało podstaw do reasumpcji. Urząd marszałka pełniła do końca kadencji, 12 listopada 2023.
Działalność po 2023
W wyborach parlamentarnych 2023 otrzymała 89 172 głosy i ponownie zdobyła mandat poselski. 13 listopada 2023 klub PiS zgłosił ją na stanowisko marszałka Sejmu, jednak przegrała w głosowaniu z kandydatem Polski 2050. Tego samego dnia klub zgłosił ją na wicemarszałka; uzyskała 203 głosy i nie została wybrana.
W 2024 objęła funkcję wiceprezesa Prawa i Sprawiedliwości. W 2026 prezydent Karol Nawrocki powołał ją w skład Rady Parlamentarzystów przy Prezydencie RP.
Życie prywatne i odznaczenia
Jest córką piekarza Floriana i krawcowej Eleonory. W 1980 poślubiła Stanisława Witka; pozostali małżeństwem do jego śmierci w 2024. Mają dwie córki: Martę (ur. 1983), nauczycielkę wychowania fizycznego, oraz Gabrielę (ur. 1991), nauczycielkę wychowania przedszkolnego.
Za działalność opozycyjną otrzymała w 2013 Krzyż Wolności i Solidarności. W 2022 została odznaczona Orderem Księcia Jarosława Mądrego (Ukraina).
