| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Carl Friedrich von Kulmiz |
| Data urodzenia | 17 maja 1809 |
| Miejsce urodzenia | Jawor |
| Data śmierci | 25 kwietnia 1874 |
| Miejsce śmierci | Łażany |
| Zawód | przedsiębiorca |
| Rodzina | |
| Małżeństwo | Maria Huebner (ślub 1836) |
| Dzieci | 7 dzieci, 3 zmarło w wieku dziecięcym |
| Działalność | |
| Rok rozpoczęcia działalności | 1842 |
| Kluczowe inwestycje | cegły szamotowe (1850), huta szkła (1852), zakład mechaniczny z odlewnią, zakłady chemiczne „Silesia” (1858) |
| Inne | odkrycie złóż kaolinu, węgla brunatnego i pirytu koło Żarowa; gazownia i wodociągi (wspólnie z młodszym synem) |
Carl Friedrich von Kulmiz był przedsiębiorcą aktywnym na Dolnym Śląsku. Rozpoczął działalność gospodarczą w 1842 roku i stał za szeregiem inwestycji przemysłowych w okolicach Żarowa.
Życiorys i rodzina
Carl Friedrich von Kulmiz urodził się 17 maja 1809 roku w Jaworze. Jego ojciec o tym samym imieniu był właścicielem ziemskim w okolicach Jawora; po śmierci drugiej żony musiał sprzedać majątek i wyjechać na Węgry do syna z pierwszego małżeństwa. Carl, jako syn z drugiego małżeństwa, nigdy nie posiadał ziemi i początkowo wybrał karierę wojskową.
W 1836 roku poślubił Marię Huebner. Służył jako podporucznik artylerii, lecz w 1842 roku z powodu choroby szyi zrezygnował ze służby. Miał siedmioro dzieci; troje z nich umarło we wczesnym wieku.
Jak rozwijał przemysł w Żarowie?
Podczas budowy pierwszej linii kolejowej na Śląsku odkrył koło Żarowa złoża kaolinu, węgla brunatnego i pirytu. Odkrycie to doprowadziło do powstania kopalń „Silesii” i „Szamotowni”. W 1850 roku założył fabrykę cegieł szamotowych, w 1852 roku wybudował hutę szkła i zakład mechaniczny z odlewnią żelaza. W 1858 roku uruchomił zakłady chemiczne „Silesia”, co zapoczątkowało rozwój przemysłu chemicznego w regionie.
Społeczne inicjatywy i uznanie
Organizował handel węglem na Śląsku i tworzył sieć dużych firm handlowych przy stacjach kolejowych. Jako pracodawca prowadził działalność o charakterze socjalnym i inicjował liczne akcje charytatywne na rzecz zatrudnionych w jego zakładach.
Wraz z młodszym synem wybudował gazownię i wodociągi dla lokalnej społeczności. Za zasługi gospodarcze otrzymał w 1866 roku tytuł szlachecki.
Zmarł 25 kwietnia 1874 roku w Łażanach. Zgodnie z wolą został pochowany w rodzinnym grobowcu w parku w Żarowie.
